دو چیز را پایانی نیست جهان هستی و حماقت انسانها،البته در مورد اولی اطمینان ندارم(اینشتین)

فوریه 25, 2009 در 8:34 ب.ظ. · دسته‌بندی شده در گفتگو

اجازه هست حضرت درویش؟
در باز شد و درویش ریش آلود و خرقه پوشی وارد اتاق شد.
درویش که داشت سیم اول گیتارش را کوک می کرد گیتار بدست پیش پای درویش ریش آلود بلند شد و گفت:خواهش می کنم عبدالله بفرمایید
عبدالله، درویش ریش آلود، تعظیمی به درویش کرد و دستش را بوسید
بی اف زیر پنجره کوچک بی توجه به عبدالله داشت طرحی از صورت خودش می زد . عبدالله به سمت او رفت و تعظیم کرد ، دستش را به سمت پای بی اف برد ، خواست که پای بی اف را ببوسد. بی اف سریع از جایش پرید
عبدالله کمی ترسید و به سمت درویش رفت و گفت:از موقعی که پسری به غایت زیبا مهمانتان شده با درویشان دیگر تصمیم گرفتیم مدتی مزاحمتان نشویم
درویش :مزاحمتی نیست .همه در این خانقاه به گردن من حق دارند شما هم از دوستان من هستید ،و، وجود پسری به غایت زیبا ، به قول شما، چرا باید شما رو از ابراز لطف به من منصرف کنه؟
عبدالله خندید و گفت:چشمان هیزی ندارم درویش بزرگوار.  توصیف من نسبت به ایشان ناراحتتان نکند انشاالله . شما این خانقاه را تاسیس نمودید و ما همه مدیون ملاطفت و مرحمت شماییم.بنابراین، مواظب هستیم  و خود را موظف می دانیم مزاحم آسایش و خوشی ولی نعمتمان نشویم
درویش نگاهی به بی اف کرد که با دهان باز و صورت گر گرفته به او نگاه می کرد

پیوند پایدار