خانقاه

پست اول:

اعدام یا اشدِ مجازات،که در قانون اساسی؟؟ ما پیش بینی شده.

آیا باید موافقت کرد یا مخالفت؟اگر مرگ و نیستی با هم یکی است ،تکلیف آنکه به دست دیگری به نیستی فرستاده شده چیست؟و آنگاه تکلیف کسی که به جرم آن اشتباه به نیستی فرستاده می شود چه؟

اگر تجاوز جنسی درد به همراه دارد تکلیف آنکه بر اثر این درد روحی و جسمی ،رو به زوال نهاده چیست و تکلیف آنکه به خاطر اینکار رو به زوالش می نهند چیست؟

آگاهی از اینکه بعد از دار زده شدن ، گردن زده شدن،تزریق مواد سمی،اتاق گاز یا تیرباران…انسانی که کشته می شود آیا هنوز هم زنده هست یا واقعا مرده ،چگونه بدست می آید؟آیا به یقین می توانیم بگوییم کسی که کشته شد یا مرد به هر دلیلی،واقعا نیست شده ؟یا شاید برای سالیان متمادی …قرنها…بر اثر نوع مرگی که عده ای برایش در نظر گرفته اند همچنان زنده ولی در عذاب است؟

اگر فقط به خاطر ایجاد رابطه جنسی همجنسی با همجنس دیگر ،یا عشق ،کسی باید اعدام شود…ننگ بر من که ساکت نشسته ام

——————–

پست دوم:

می رم به این یارو بنزین بزنم و زود می آم.

پسرِ پمپِ بنزینی از درِ دفتر بیرون رفت.بی اف از روی تخت بلند شد و رفت سمت پنجره دفتر و دستش رو گذاشت روی میزِ کشو دارِ زیرِ پنجره و به پسر نگاه کرد که داشت چک پول یه آقاهه ای که سوزوکی سفیدی داشت و می خواست بنزین بزنه و پول خورد نداشت  رو خورد می کرد.بی اف چرخشی کرد و پشت به پنجره روی میز کشو دار نشست و دو تا دستش رو روی میز گذاشت و پاهاش رو به سمت جلو تا روبروی شکمش بلند کرد و تو هوا نگه داشت و یه خورده کش داد به پاهاش و بدنش رو با اتکا به دستاش رو به جلو خم کرد ولی نزدیک بود بیافته واسه همین برگشت به حالت اول و پاش رو آویزون کرد و با اینکار یکی از کشوهای میز بسته شد.بی اف از رو میز پرید پایین و اینبار رو به پنجره قرار گرفت و چمباتمه نشست و دوباره کشو رو باز کرد و توش یه عالمه نامه دید.یکیش رو برداشت و برگشت به میز تکیه داد و دوباره کشو بسته شد با فشار کمر بی اف به اون.

نامه رو باز کرد و شروع کرد به خوندن

سروش عزیزم

تولدت مبارک.

تو و من آغازِمان از همان انفجارِ بزرگ بود و تو همان اتمِ نخستینی که کسی نیرویِ خارق العاده ات را استفاده نکرد،و من که جذبِ جاذبه ات بودم و می خواستم با نیرویِ ناچیزِ جاذبه ام منفجر کنم آن نیرو را و جهانِ جدیدی بسازم…من هم اینجا دست و پایم بسته است و منتظر که به تو برگردم.

هدیه روز تولدم که یادم نمی رود اصلا و آن متنِ زیبا،خدایی هم نیست که به او بسپارمت ،ولی هنوز سمتِ راستم صدایِ تو را همراه دارد،انگار که سایه نازکت را با میخ به زمینِ ذهنم کوبیده اند و چه خوب کرده اند آنان که قایقِ زیبای ذهنت و سایه مواج بدنت را به اسکله خاطره ام بسته اند و خودشان رفته اند و همان بهتر که رفته اند.

عزیزم،بازهم تولدت مبارک .

پی نوشت:کاش اینجا بودی…

بی اف سر جاش چرخید و درِ کشو رو باز کرد ولی نامۀ پست نشده رو نگذاشت سر جاش و در کشو رو نبست و نرفت که دوباره روی تخت بشینه بلکه با انگشتاش لبه های کشو رو سفت گرفت و  ترسید و بعدش یه انرژیِ کوری درونش حس کرد که داشت  فوران می کرد ،اعتماد به نفسش که به کلی به فاک رفته بود، ذهنش بیش از حد معمول تجزیه و تحلیل می کرد در هر ثانیه،به شدت می خواست بدونه سروش کیه،لکه نور سفیدی که روی سطح صیقلی میز افتاده بود بزرگتر شد اما این اخطار برای اون اهمیتی نداشت و چند ثانیه بعد لکه به سه قسمت تقسیم شد،دو قسمتِ کناریش هنوز نورِ بیرون رو انعکاس می داد و قسمت وسطیش سایۀ پسرِ پمپِ بنزینی رو  ،بی اف برنگشت ،پسر پمپ بنزینی خم شد و درحالیکه گردنش نزدیکِ گونه سمتِ راست ِبی اف بود نامه رو از دست بی اف درآورد و گذاشت توی کشو و درش رو بست و برگشت به سمتِ درِ دفتر و از دفتر خارج شد و نشست روی سکویِ جلوی دفتر و تا نشست بی اف از کنارش رد شد و محوطه رو رد کرد و از پمپ بنزین خارج شد.پسر پمپ بنزینی ساعد دستاش رو گذاشت روی زانوش و سرش رو گذاشت رویِ اون.آقایی که سوزوکی سفید داشت از دستشوییِ پمپ بنزین در اومد و رفت که سوار ماشین بشه ولی وایساد و هی دنبال یه چیزی توی جیبش گشت ،آخر سر اومد به سمت پسر گفت:ببخشید

پسر که سرش رو بالا آورد، آقاهه که متوجه نشد یه پسری گریه کرده ،گفت:آتیش دارین سیگارم رو روشن کنم؟

پسر بلند شد و چشم در چشم آقاهه که سوزوکی داشت وایساد و فندکش رو روشن کرد و آورد بالا.

عبدالله دستاش رو به عرض شونه باز کردو محکم دو طرف بالایی در ورودی خانقاه رو گرفت و پاهاش رو هم تا جایی که می شد ،نزدیک به 90 درجه از هم باز کرد و اونها  هم دو طرف پایین در رو مسدود کردند و مصلوب شده به در فریاد زد:نجسه … بدبختی هامون کم بود…بی آبرویی هامون کم بود… من اجازه…

فیروز ، دیوونه محل که یه هیکل مخروطی ولی گنده داشت و چشمای کوچیک و لبای گل و گشاد و خیس و موهای ریخته و صورتی سیاه و البته دستا و پاهای کلفت و بزرگ ، به راحتی عبدالله رو از آستانه در کند و انداختش یه گوشه و بی اف همراه توله سگش در رو باز کردند و وارد راه پله های خانقاه شدند.توله ، توی بغل بی اف ، دو تا دست کوچیکش رو انداخته بود روی دستای بی اف که به شکل ضربدر توله رو از سینه گرفته بود و به سینه خودش فشار می داد ولی نه از اون فشارهای محکم،یه جور مادرانه و پاهای توله آویزون بود و داشت تکونشون می داد به توهّمِ خواروندنِ بدنش با اینکه اصلا جایی از بدنِ پشمالوش رو لمس نمی کردن پاهاش.

بی اف اومد که بره راه پله رو بالا، یه چیزِ کوچولو ، فِرتی از کنارش رد شد و خودش رو ولو کرد روی راه پله و داد و بیداد کرد که :این سگه … تو نجس شدی…فیروز رو آوردی با خودت که مثلا من جلوت رو نگیرم؟آهای ملت چرا هیچ کاری نمی کنین این خانقاه …

بی اف از کنار عبدالله که خوابیده بود رو راه پله رد شد ولی عبدالله پای بی اف رو گرفت و ناله کنان گفت:ببین من چی می گم…

بی اف برگشت و به عبدالله نگاه کرد.

عبدالله گفت:ببین ، جانِ هر کی دوست داری،تو رو خدا…

بی اف خواست که راه بیفته عبدالله غرّید:باشه بابا می دونم… خدا نیست… ببین ،خانقاه دیگه کسی توش نیستها…یه من موندم فقط…اگه منم برم دیگه خانقاه کی رو داره؟تو و حضرت درویش و یه ساختمون خالی؟

بی اف منتظر موند ولی عبدالله هم منتظر مونده بود تا ری اکشن بی اف رو ببینه اما سایه غول آسای فیروز روی صورت بی اف نمی ذاشت چیزی برای عبدالله روشن باشه.سایه کنار رفت و یه لحظه عبدالله صورت بی اف رو دید و پیش خودش گفت که چقدر این پسر خوشگله و دوباره سایه اومد اما اینبار تا زیر چشمای بی اف بود .عبدالله بویی رو حس کرد و سر جاش چرخید و درویش رو دید که جای فیروز وایساده بود.عبدالله گفت:سلام حضرت درویش …ببینید …

درویش گفت:جا برای همه هست.

عبدالله برگشت دوباره به بی اف التماس کنه اما بی اف رفته بود بالا ، عبدالله دوباره چرخید و با حالتی عصبی گفت:فقط جا برای من نیست…سگ…اون پسره که بوی بنزین می ده … یه بار یه عالمه آدم عجیب و غریب برای تولد  …

درویش گفت:جا برای همه هست.

فیروز سرش رو آورد توی قاب در و جلوی صورت درویش گرفت و لب خیسش رو به لب درویش چسبوند و بوسش کرد و رفت.

بی اف بافتِش رو رویِ بدنِ لختش کشید و شلوارِ ورزشیش رو پا کرد و به سمت درِ خروجی رفت و وارد محوطه پمپ بنزین شد و عرضِ پمپ بنزین رو طی کرد و از پمپ بنزین خارج شد و خیابون رو رد کرد و در حالیکه لزجی بین پاهاش داشت خشک می شد و این فرایند خشک شدگی و چین خوردگی پوست یه حسِ  پوچ بودن رو درونش زنده می کرد به خانقاه رسید و در رو باز کرد و از پله ها بالا رفت و به اتاقشون رسید و در اتاقشون رو یواشی تا نیمه باز کرد و توی آستانه در ایستاد و دید که درویش داره با کسی صحبت می کنه و دید که اون کس من بودم که نمی دونستم چرا لختم  و جلوم یه میوه بود که وقتی بازش کرده بودم وسطش گوشت داشت و من که بدم می اومد از گوشت نخورده بودمشو تویِ همون گیجیِ ناشی از لخت بودن داشتم به درویش می گفتم که دوستایِ خیلی خوبی دارم و ازم پرسیدن که چرا درویش با بی اف نمی خوابه و یا چرا اجازه می ده که با پسرِ پمپ بنزینی دوست باشه و سکس کنه و درویشم که رویِ صورتش به جایِ دوتا کرۀ چشم دو تا حفرۀ خالی اما سفید بود و با همونها داشت به من خیره نمی دونم نگاه می کرد یا یه چیزِ دیگه و با صدایی  زنونه اش می گفت که برایِ من اینایی که گفتین مهم نیست آقا مهدی و منم می گفتم که یکی از دوستایِ خوبم گفته بهم که تو داری به بی اف جا و غذا می دی و اون داره به تو خیانت می کنه و وقتی این حرفم تموم شد و متوجه صدایی شدم و سرم رو برگردوندم و دیدم که در داره بسته می شه ،اونوقت  بی اف در رو دیگه کامل بست و بدون اینکه بذاره درویش و من متوجه بشیم که اون بوده که  حرفامون رو شنیده پله ها رو برگشت و درِ خانقاه روکه باز گذاشته بود بست و یهو راه پله تاریکِ تاریک  شد و بی اف هم نشست روی پله اولی.

بی اف لبخندی زد و به پسر پمپ بنزینی که با یه تابلو دم در خانقاه وایساده بود و نگرانِ اظهار نظر بی اف بود گفت:پیشروی خاکِ نقاشی های یک پسر پمپ بنزینی به داخل مرزهای ذهنی طراحی های یک پسر بی خونه ! داری منو فشار می دی تا عقب نشینی کنم و بیام تو دفتر پمپ بنزین باهات زندگی کنم… بیا بالا دم در بده.

پسر پمپ بنزینی گفت:دمت گرم… راحتم.پمپ بنزینه دیگه ! نمی شه ولش کرد.نظرت چیه؟

بی اف گفت:خوشبختانه تابلویی که کشیدی مثل علامت” ورود والدین اکیدا ممنوع “می مونه …راستش نمی دونم جمله رو چه جوری تموم کنم.

بی اف بعد از گفتن این جمله شکلک در آورد و پسر پمپ بنزینی هم خندید و بعدش با دستش یکی از آدمهای  روی تابلو رو نشون داد و گفت:اگه گفتی اون کیه؟

بی اف گفت:می خواستم بپرسم همین الان ازت.

پسر پمپ بنزینی گفت:تویی دیگه …معلوم نیست؟ مهمون ویژه دفتر پمپ بنزین.

بی اف نگاهی به لبهای پسر انداخت ، شاید معمولا این موقع ها باید به چشم ها و درخشش توی چشم ها نگاه کرد اما بی اف به ماتی لب پسر نگاه کرد و گفت:راستش نه ، متوجه نشدم منم…م م م م….از آسمون آبی پشت پنجره خوشم اومد ،به چشمم آرامش داد…بیا بالا اگه عجله نداری.

پسر بدون اینکه تو ذوقش بخوره تصویر شخص نزدیکتر رو توی تابلو نشون داد و پیروزمندانه گفت:و این…من هستم که آماده هم آوایی سکسی با تو شدم.

بی اف خندید و بعد خوند:آآآره … دنیا دیگه کاری با من نداره

بعد دست از خوندن به سبک آرش برداشت و گفت:به جز هم آوایی سکسی

ساعت 18:15 دقیقه بی اف که زیر نور لامپ خیابون که از پنجره کوچیک اتاق تو می اومد نشسته بود ، سرش رو به دیوار تکیه داد و دست راستش رو در راستای شانه اش بالا آورد و با زاویه 90 درجه از آرنج خم کرد و دست چپش رو هم با زاویه 45 درجه از سرشانه اش بالا آورد و کاملا کشیده در هوا نگه داشت و سرش رو به دیوار تکیه داد و با چشمانی بسته خمیازه ای کشید ، پسر پمپ بنزینی خمیازه اش رو که تموم کرد و دستاش رو که بوی بنزین گرفته بودند پایین آورد از روی سکو بلند شد و از محوطه خالی از ماشین پمپ بنزین خارج شد و رفت روبروی ساختمون خانقاه و به پنجره کوچیکی که حتم داشت الان بی اف زیرش نشسته خیره شد ولی از تاریکی پنجره تعجب کرد ، بی اف از جاش بلند شد و به سمت کلید برق رفت و لامپ آویزون از اتاق رو روشن کرد بعدش رفت به سمت پنجره کوچیک و سرش رو روی گردنش مایل به سمت شمکمش خم کرد و با دو تا دستش فاصله باریک بین شکمش تا پشت بدنش رو سنجید و خوشحال شد از اینکه هنوز این فاصله ها از هم زیاد نشدند و نزدیک به همند.

ساعت 2 ظهر بود و یک ساعتی می شد که هیچ ماشینی نیومده بود پمپ بنزین و پسر پمپ بنزینی حوصله اش حسابی سر رفته بود که سرو کله بی اف از دور پیدا شد.پسر دستاش رو به عرض شونه هاش باز کرد و به استقبال بی اف رفت ،یعنی اصلا با همون دستای باز دویید طرفش و قتی بهش رسید به نرمی بغلش کرد و بی اف هم که معمولا کسی رو بغل نمی کرد ،حالا مگه اینکه چی بشه که بغل بکنه کسی رو، یه خورده هول شد انگار که یه کیسه 50کیلویی برنج بغل کرده باشه تا از پله های زیرزمینی چیزی ببره پایین،پسر رو سفت بغل کرد.
پسر پمپ بنزینی گفت:قربونت برم عشقم …فشارم رفت بالا …ولم کن…
بی اف خندید و پسر رو رها کرد.پسر رفت کنار بی اف و دستش رو انداخت گردن بی اف و هدایتش کرد به سمت دفتر پمپ .تو راه پسر گفت:ببین من بدفرم بهت عادت کردم.
بی اف گفت: عادت چیز خیلی بدی هم نیست.
پسر پمپ بنزینی گفت:من گفتم بده؟
بی اف گفت:اما خیلی ها می گن بده.
دیگه رسیده بودند به دفتر، پسر دستش رو از گردن بی اف برداشت و در دفتر رو باز کرد و تعظیمی کرد رو به بی اف گفت:عزیزم به وطن خوش آمدی.
بی اف خندید و گفت:اول شما.
پسر گفت: ladies first now.
بی اف داخل شد و پسر هم دنبالش رفت .بی اف نشست روی تخت و پسر رفت جلوی آینه و یه کم فون برداشت تا به صورتش بزنه و درحالیکه خودش رو توی آینه نگاه می کرد گفت:خوب ،بعدا این عادت … که بهش گیر دادن ملت… که بد هست و shame on him or on her ، چه خوبی داره حالا؟
و بعد از گفتن این حرف کمی با دستش روی صورتش رو ماساژ داد تا فون به خورد صورتش بره.
بی اف گفت:به تصویرت توی آینه نگاه کن…بخصوص صورتت.
پسر نگاهی به تصویرش کرد و برای خودش یه بوسه فرستاد و گفت:فکر نمی کنم فون مونده باشه روی صورتم.
بی اف گفت:الان فون مهم نیست عزیزم … تو فکر نمی کنی که تصویر صورتت کمی از اونچه در واقعیت هست کوچیکتره؟
پسر کمی دقت کرد وگفت:خوب الان که می گی …آره به نظر کوچکتر از صورت من هست ولی این دلیل داره منم دلیلش رو می دونم.به خاطر فاصله ای هست که بین چشم من تا عمق تصویر توی آینه وجود داره.
پسر برگشت رو به بی اف و گفت:می دونی که هر چی فاصله دو برابر بشه تصویری که ما می بینیم نصف می شه.
بی اف گفت:و همین جاست که عادت کار خودش رو می کنه و نمی ذاره ما خودمون رو بابت این نشانه های عمق اذیت کنیم.ما اونچه که فکر می کنیم وجود داره رو می بینیم بر حسب عادت.
پسر ادامه داد:و نه اونچه که واقعا وجود داره…اما به هر صورتی که باشه عادت کردن من به تو هیچ ربطی به اینها نداره .
پسر حرفش که تموم شد دویید طرف بی اف و خودش رو پرت کرد روش و بی اف رو خوابوند رو تخت .

شب پاییزی دل انگیزی بود و نسیم خنک یکنواختی همراه با صدای جیرجیرکی فعال که در همون یک کیلومتری اطراف خانقاه داشت جیر جیر می کرد از پنچره کوچیک بالای سر بی اف داخل اتاق می شدو بی اف نشسته بود و طرحی از بدن لخت پسر پمپ بنزینی می زد ،طرح از پشت بود و خطوط کمر و باسن و گودی زیر کمر و سایه هایی که در این خطوط وجود خواهند داشت و نحوه نوردهی به این طرح ذهن بی اف رو مشغول کرده بود همچنین قصد داشت که بک گراندی شامل ستونهای یونانی به طرح بده .
صدای درویش رشته افکارش رو پاره کرد ،درویش گفته بود:داریم فرومی ریزیم.
بی اف به درویش نگاه کرد و دید که فرق سر درویش کاملا از نور لامپ آویزان از سقف پوشیده شده و سایه هایی با شدت و غلظت زیاد زیر ابرو و حفره چشم و بینی و برآمدگی لب و هر قسمت برآمده ای در بدن اون تشکیل شده بودند و هیچ اثری از نور در هیچ جای دیگه خونه نبود و بخصوص زمین غلیظ ترین تون از تونالیته سیاهی رو داشت، به صفحه کاغذ هم نگاه کرد ولی اون رو ندید و تنها چیزی که نور داشت دست بی اف و بدنش بود و در مرز بین سایه های تشکیل شده و نور ،سایه های به سنگین ترین شکلی ایجاد شده بودند و واقعا توهم فروریزی مورد اشاره درویش رو ایجاد می کردند.
بی اف سرش رو بالا آورد و به درویش نگاه کرد و دید که درویش مثل مجسمه نمک شده همسر لوط در بلندی های مشرف به شهر سدوم ایستاده بود و به لامپ آویزان از سقف که تنها منبع نوری بود نگاه می کرد ،بی اف فکر کرد چرا هیچ چی غیر او و درویش انعکاسی از نور نمی دند؟
چند ثانیه ای گذشت و بی اف دستش رو روی سیاهی زیر بدنش گذاشت که احتمالا زمین اتاق بود و بلند شد و با قدم هایی لرزان ولی دقیق به سمت آیینه رفت و خودش رو توی آیینه نگاه کرد و دید که همون فرم سایه های روی صورت درویش روی صورت و بدن خودش هم هست،برگشت به سمت درویش و به اون نگاه کرد که داشت با قدم هایی روباتیک  و جوینده به سمت آیینه می اومد.
بی اف دست راستش رو بالا آورد ولی بعد منصرف شد چون دقیقا نمی دونست برای چی بالا آورده ولی بی اراده در ادامه حرکت ، کف دستش رو لای موهای سرش برد و اونجا نگه داشت و به درویش گفت:هیچ چی انعکاس نور نداره جز ما و آیینه.
درویش که به آیینه نزدیک شده بود و صورتش در جهت عکس صورت بی اف که پشت به آیینه بود رو به آیینه بود ،به تصویر خودش و بی اف نگاهی کرد و بعد با دستش سر بی اف رو به سمت آیینه برگردوند و حالا هردو صورت در آیینه به همراه سایه های ویران کننده اشون دیده می شدند،درویش گفت:نور داره طوری رفتار می کنه که انگار واقعیتی وجود نداره.
بی اف از شدت اون همه سیاهی در سایه ها  کلافه شده بود ولی لجوجانه به تصویرها خیره موند و گفت: نور داره واقعیت رو انکار می کنه.
درویش آهی کشید و با صدایی کمی بلند تر از معمول و شاید هم بشه گفت با فریادی از سر درک نبود چیزی گفت:و غیر از اون داره هویت اجسام رو می گیره ازشون.
بی اف در تایید درویش دستش رو از لای موهای سرش بیرون آورد و روی شونه درویش گذاشت و گفت:راست می گی… وقتی نور اجازه انعکاس خودش رو از اجسام گرفته پس بافت اونها دیگه دیده نمی شه و هویتی هم براشون نمی شه در نظر گرفت .
بی اف کمی که نگاه به آیینه کرد متوجه واقعیتی شد که این چند لحظه هیچ کدوم بهش توجهی نکرده بودند و با لحنی شاد پرسید:و چرا ما و آیینه هنوز انعکاس داریم؟
درویش هم متوجه شد و کمی فکر کرد و همچنان خیره به تصاویر خودشون در آیینه گفت:مممممم …در مورد خودمون… می تونم بگم وجود اشتیاق منکر هرگونه زندگی در بزدلی هست و اشتیاق ما به ارتباط با همدیگه و تولید مکالمه نتیجه تن ندادن به این نور دروغین شده…
بی اف بلافاصله حرف درویش رو قطع کرد و گفت: و آیینه داره به حس خاص واقعی بودن ما عکس العمل نشون می ده،داره به واقعیت ما احترام می ذاره.
درویش امیدوارانه تایید کرد:آیینه اثراتی رو که از ما در حافظه اش داره باور کرده.

بی اف رفت جلوی آینه و موهای سرش رو مرتب کرد چون می خواست آماده شه و بره پیش پسر پمپ بنزینی.
در زدند و بدون اینکه اجازه ای داده بشه عبدالله وارد شد و از بی اف پرسید که آیا درویش رو دیده یا نه؟
بی اف حتی سرش رو به علامت منفی تکون هم نداد . عبدالله که انگار بهش برخورده بود همانجا ایستاد و گفت:فکر می کنی خیلی کارت درسته و خیلی آدم باحالی هستی که اینجوری با من برخورد می کنی؟ رفتارت خارج از اخلاقه.تو به همه از یه زاویه بالا نگاه می کنی.
بی اف بدون اینکه چشم از صورت خودش توی آینه برداره کمی مام به زیر بغلش زد.
عبدالله گفت:تو اگه توی شرایطی غیر از این بودی ،این رو بدون که هیچ وقت انقدر خونسرد و با اعتماد به نفس نبودی.تو چی هستی؟یه همجنسباز که بهت پناه دادن.
عبدالله سرش رو به نشانه تاکید حرف خودش تکونی داد و گفت:شما همجنسبازها…
انفجاری مهیب بین عبدلله و بی اف اتفاق افتاد و گردوخاک زیادی به هوا بلند شد وبعد از اون عبدالله که از ترس به خودش می لرزید دید که وسط یه جاده با بی اف ایستاده و از بالای کوهی به سمتشون تیراندازی می شه.عبدالله خواست که در بره، پشتش رو به کوه کرد و به عقب فرار کرد اما متوجه شد که جلوش چیزی جز یه دره عمیق نیست،برگشت بره از بی اف کمک بگیره ولی ندیدش و به جاش چند تا مرغ که کله های نیمه کنده داشتتند رو دید ،اونها روی یک ریل هوایی به سمت محل تمیز شدن می رفتند .عبدالله متوجه شد که توی سالن کشتارگاه هست و خون روی دیوارهای سالن خشکیده.کمی سرش گیج رفت و تلو تلویی خورد ولی جلوی افتادن خودش رو گرفت و دوباره که ایستاد با فاصله کمی از بالای سرش یک هواپیما رد شد ، صدای وحشتناک غرش هواپیما وداغی موتورش داشت دیوونه اش می کرد،آگاهی از این که وسط یه فرودگاه ایستاده دیگه به نظرش مرگ آور می اومد ،همونجا نشست روی زمین ، صورتش رو توی دستاش گرفت و شروع به گریه کرد اما یه لحظه یه بوی خیلی خوبی احساس کرد.سرش رو بالا آورد و بی اف رو دید که داشت از در اتاق خارج می شد تا بره پیش پسر پمپ بنزینی.

نه !
ناشر گردنش رو نود درجه به سمت چپ چرخاند و عینک آفتابیش را برای اولین بار برداشت و نگاهی توضیح خواهانه به درویش انداخت.درویش که صورت به صورت ناشر بود برای اینکه بتونه بی اف رو ببینه پانزده درجه گردنش رو به سمت چپ چرخوند و نگاهی نگران به بی اف کرد.بی اف که تا به حال مستقیم به صورت ناشر نگاه می کرد گردنش رو پانزده درجه به سمت راست چرخوند و به درویش نگاه کرد و دوباره تکرار کرد:نه !
ناشر کت سه دگمه ای مشگی رنگش را در آورد و به درویش داد و کمی گره کراوات ابریشمی مشگی رنگش را شل کرد و دستی لای موهای سیخ سیخی اش که اصلا تضادی با سن بالای 40 سالش نداشت کشید و لبخندی زد که گونه های شیک تورفته اش رو مشخص تر کرد،به بی اف که تی شرت بسکتبالی و شلوارک یکدست سیاهی به تن داشت نگاه کرد و گفت:دوست من ،آقای درویش،از اینکه شما شاید نیاز به پول داشته باشید یا نه چیزی به من نگفت،ایشون فقط ابراز تمایل کردند تا من اتوبیوگرافی شما رو چاپ کنم.
بی اف کمی سرش رو به چپ متمایل کرد و با حالتی مودب گفت:آقای محترم، اینکه دیگران به دنبال این باشند که کدومیک از آرزوهای من قابل تحققه ،به خاطر اینکه اونها توی زحمتی ناخواسته و البته تحمیلی از جانب خودشون می افتند، من رو نگران می کنه.من از درویش خیلی ممنونم ولی جواب من به اتوبیوگرافی کاملا روشنه.
ناشر کت رو از درویش گرفت و خواست که بلند شه اما لحن مخملی صدای بی اف منصرفش کرد و بی اف گفت:راستی آقای محترم،من از لحاظ مادی اصلا در مضیقه نیستم و وضعیت اقتصادیم کاملا عالی هست،شاید اشکال از من هست که این رو برای درویش توضیح نداده بودم.

1.

این یه بازیه و من از طرف هاملت دعوت شدم
اولین بلاگم اسمش کوتاه بود و توی ماه جولای سال 2005 ساختمش.زیاد از خودم توش ننوشتم و کامینگ آوتی هم در کار نبود.خیلی توی اون بلاگ خوش بودم تا اینکه یه کامنت بلاگ رو با مسایل خانوادگی مخلوط کرد و مجبور شدم که از اون بلاگ بیام بیرون ولی دلم همیشه باهاشه
بلاگ بعدی همین خانقاه شد و از این هم خیلی خوشم می آد
من پاس می دم بازی رو و ادامه نمی دم و کسی رو دعوت نمی کنم اما از هاملت عزیزم که من رو دعوت کرد خیلی ممنونم

——————–

2.

بی اف به خاطر نور زیاد  چشماش رو باز کرد.روبه روی صورتش یه گوی نورانی ،معلق توی فضای تاریک و سورمه ای رنگ اتاق دور خودش می چرخید و نور شدید نارنجی رنگی رو به اطراف پخش می کرد .نور گوی توی مرکز به سفیدی می زد.صدای هام مخصوصی هم داشت.درویش که کنار بی اف روی رختخواب خودش به پهلو خوابیده بود متوجه گوی نشده بود.بی اف چشماش رو بست و به پهلو شد و به صدای هام هام گوی گوش کرد و خوابید.